Sandra: Het voelt niet als werk, het voelt als op bezoek gaan
Medewerkersverhaal
Sandra Knoben heeft iets dat je niet kunt aanleren: een vanzelfsprekende, lichtvoetige vrolijkheid die overal waar ze binnenstapt meteen een beetje blijft hangen. “Ik heb gewoon heel veel plezier in mijn werk,” zegt ze, bijna alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Al drie jaar rijdt ze door de Maastrichtse wijken als verzorgende en elke dag begint voor haar op dezelfde manier: met nieuwsgierigheid naar wie ze gaat ontmoeten.
Tijdens de ochtendoverdracht op kantoor wisselt het team ervaringen uit en worden bijzonderheden besproken. Daarna stapt Sandra de auto in, haar route in het hoofd en haar werktelefoon in de zak. De rust die ze uitstraalt staat in mooi contrast met de dynamiek van haar werkdag, want geen dag is hetzelfde. Ze komt bij mensen die net uit het ziekenhuis komen, bij ouderen die al jaren op haar rekenen, bij jongeren met onverwachte zorgvragen en bij cliënten die vooral behoefte hebben aan een luisterend oor.
“Dat vind ik juist het mooie,” zegt ze. “Iedereen is anders. De ene dag help ik iemand na een heupoperatie om weer op de been te komen, de andere dag ben ik bezig met complexe wondzorg. Dat laatste vind ik enorm interessant. Je blijft leren omdat je zoveel verschillende situaties tegenkomt.”
Soms zit de uitdaging niet in de wonden die je verbindt, maar in de vragen die onder de oppervlakte liggen. Sandra ontmoet ook mensen die worstelen met somberheid of verlies. “Dat vind ik soms zwaar,” geeft ze toe. “Het voelt dan alsof er twee soorten zorg samenkomen: lichamelijk en psychisch. Ik luister altijd goed, probeer te begrijpen wat iemand doormaakt en schakel waar nodig anderen in. Gelukkig kan ik altijd terecht bij mijn collega’s, dat is een fijne zekerheid.”
Toch is het niet de complexiteit die haar het meeste bijblijft, maar de kleine momenten. Ze vertelt over een cliënt die haar standaard begroet alsof ze een familielid is dat langskomt. “Dan zegt hij: ‘Wat leuk dat jij er bent.’ We maken grapjes, hebben lol en aan het einde zegt hij dat ik zijn dag heb gemaakt. Dat raakt me iedere keer weer. Iets kleins voor mij, iets groots voor hem.”
Sandra staat nooit graag op de voorgrond; ze is de stille kracht binnen het team, maar oh zo belangrijk. Haar collega’s merken elke dag hoe vanzelfsprekend ze klaarstaat en hoe ze met warmte en zorg iedereen om zich heen weet te ondersteunen.
De thuiszorg geeft Sandra de ruimte om echt aanwezig te zijn. “Omdat mensen in hun eigen omgeving zijn, gaat er een andere wereld voor je open. Er is tijd voor gesprekken die je in een zorginstelling soms mist. Je ziet foto’s, hoort verhalen, voelt hoe iemand leeft. Dat maakt het persoonlijker en menselijker.”
Als je haar vraagt wat haar drijft, hoeft ze niet lang na te denken. “Het voelt niet als werken. Ik kom gewoon bij mensen op bezoek. We praten, we lachen, en ondertussen zorg ik dat ze krijgen wat ze nodig hebben. Het voelt als iets dat bij me past.”
Over haar team praat ze met hetzelfde enthousiasme. “Het is hier heel laagdrempelig. Iedereen praat met iedereen. Je voelt dat je onderdeel bent van één groep. Dat geeft rust. En energie tegelijkertijd. Ik kom elke dag met plezier naar mijn werk.”
Met een glimlach sluit ze af:
“Willen mensen écht weten wat dit werk zo mooi maakt? Vraag of ze een dagje met me mee lopen. Wedden dat we veel aanmeldingen krijgen?”
Ben jij nieuwsgierig geworden naar wat het werk als verzorgende precies inhoudt en waarom het zo’n dankbare baan is? Loop eens een dagje met Sandra mee en ontdek het zelf. Neem contact met ons op via 043-3472494 of info@thuiszorggrootlimburg.nl en laat ons weten dat je graag een dagje mee wilt lopen. Wij regelen de rest!